Logboek
Niet lullen, maar poetsen'
Gemotiveerde jonge professionals nemen het tegen elkaar
op in zeilwedstrijd
De afgelopen dagen vond de zeilwedstrijd Race of the Classics
for Young Professionals plaats. Metro nam bij vertrek uit Rotterdam
een kijkje op één van de wedstrijdschepen. Het
is woensdag 15 oktober. De wolken boven Rotterdam zijn grijs
en het waait. "Prima weer", zegt de 54-jarige schipper
Klaas van Twillert aan boord van het 105 jaar oude zeilschip
de Flying Dutchman. "Tijdens een zeilrace moet je één
ding niet hebben, en dat is windstilte." De schipper heeft
vijf dagen circa 25 jonge professionals van het Havenbedrijf
Rotterdam aan boord die meedoen aan de Race of the Classics
for Young Professionals. Een wedstrijd waarin totaal negentien
teams van grote bedrijven het tegen elkaar opnemen met traditionele
zeilschepen. Het was in eerste instantie de bedoeling vanaf
Rotterdam naar het Engelse Lowestoft te gaan, om vervolgens
via IJmuiden in Amsterdam te eindigen. "Maar door de wind
die draaide, is vanmorgen met alle schippers besloten om richting
Zeebrugge te vertrekken in plaats van Engeland. Anders duurde
de reis wel heel lang", aldus Van Twillert.
"Het is uniek om op zo'n schip te varen. Je moet echt
alles met de hand doen." Hugo de Haes Frans Jan Hellenthal,
normaal adviseur terreinuitgifte bij het Havenbedrijf, is teamcaptain
van het schip. Zijn tactiek: "Goed samenwerken. We gaan
voor de eerste plek en doen dat door ons actief in te zetten.
Van tevoren hebben we geen lange praatsessies gehouden. We hebben
zoiets van 'niet lullen, maar poetsen'." Schipper Van Twillert:
"De beste manier om te winnen is om geen fouten te maken.
Iedereen laat steekjes vallen en daarom moet je een goede tactiek
hebben." Toch mag er van teamcaptain Hellenthal wel plezier
zijn 's avonds. "Dat is goed voor de teamspirit. Maar ik
denk dat dat wel goed zit. Het team is gemotiveerd en niet te
houden."
Ondanks de motivatie, heerst er woensdag ook een kleine teleurstelling.
"Voor het eerst helemaal naar Engeland varen. Ik vond het
toen ik me hiervoor aanmeldde wel een uitdaging", zegt
de 32- jarige Brigitte van Herpen. "Maar helaas gaan we
daar dus niet heen, dat is wel jammer." De 33- jarige Hugo
de Haes: "Ik baalde ook wel, maar ik vind zeilen superleuk
en doe het zelf ook regelmatig. Toen ik hoorde dat het Havenbedrijf
mensen voor deze wedstrijd zocht, heb ik me meteen ingeschreven.
Het is uniek om op zo'n schip te varen. Je moet echt alles met
de hand doen. Back to basic zeg maar." Gisteren kwam de
Flying Dutchman na dagen met harde wind aan bij het eindpunt:
het Java-eiland in Amsterdam. Helaas voor hen eindigden ze niet
op de eerste plaats. Maar al met al wel een bijzondere wedstrijd
voor de jonge professionals. De Haes: "Je leert je collega's
toch op een andere manier kennen."
Mooi Resultaat in Race of the Classics 20e editie 2008
In de 20e editie van de Race of the Classics waar de Flying
Dutchman voor de eerste keer aan deelnam is met een zeer gemotiveerd
team Tilburg aan boord een derde plaats behaald.
Het eerste rak voerde van Rotterdam naar Oostende waarbij we
ons als eerste klasseerden. In het tweede rak die door weersomstandigheden
terug naar Rotterdam voerde werd deze winst voor een groot gedeelte
ingeleverd. De zeer zwakke oostenwind zorgde wel voor mooi weer
maar niet voor een mooie snelheid. Uiteindelijk klasseerden
wij ons op dit rak als zevende. Het derde rak ging van Rotterdam
naar IJmuiden met een krachtige Noord Oostelijke wind, perfect
voor de Flying Dutchman. Na een uitstekende start waar ook nog
een extra aftrekpunt mee verdiend werd ging het kruisend richting
IJmuiden om ons op dit rak als vierde te klasseren. Door dit
resultaat zijn wij in het eindklassement als derde geëindigd.
Een uitslag waar zowel team Tilburg als de bemanning van de
Flying Dutchman zeer tevreden mee is.
Eindklassement:
1 Twister
2 Iris
3 Flying Dutchman
4 Tecla
5 Stortemelk |
6 Oban
7 Gallant
8 Regina Maris
9 Hendrika Bartels
10 Zephyr |
11 Astrid
12 Lotos
12 Zuiderzee
14 Abel Tasman
15 Thallassa |
16 Luciana
17 Antigua
18 Ide Min |
Zeilen met de Flying Dutchman bij de Kaap Verdische eilanden
Enkele jaren geleden maakten we een zeilreis langs meerdere
Kaap Verdische Eilanden. Die reis was zo’n succes dat we
(mijn zoon en ikzelf) besloten dit te herhalen als de gelegenheid
zich voor zou doen. In februari 2007 meldden we ons aan boord
van de Flying Dutchman (F.D.) voor een 14-daagse reis naar de
noordelijk gelegen eilanden.
De Flying Dutchman, een tweemastschoener, kwam in 1903 in de
vaart als KW-33, een zeillogger op de Noordzee. Na een grondige
verbouwing kwam ze een paar jaar geleden in de vaart als F.D..
Eind 2006 koos de eigenaar als vaargebied de Kaap Verdische
eilanden. Een mooier gebied is haast niet te vinden !
Na een vermoeiende vlucht vanaf Amsterdam, met een overstap
op het eiland Santiago, landden we op het eiland Sal. We werden
op het vliegveld verwelkomd door twee bemanningsleden, na een
korte taxirit kwamen we aan bij de haven van Palmeira waar de
F.D. op de rede voor anker lag. Met een grote rubberboot werd
eerst de bagage van de 7 gasten aan boord gebracht waarna wij
volgden. Het was inmiddels 2 uur in de nacht maar desondanks
werden we door schipper en schippersvrouw Klaas en Xandra van
Twillert welkom aan boord geheten. Snel werden de hutten toegewezen.
Het ontbijt was om 08.30 uur gepland ! 
De volgende ochtend maakten we kennis met de 7 overige gasten,
5 Engelsen en 2 Nederlanders. De totaal groep bestond uit 14
gasten. Tijdens het ontbijt vertelde Klaas ons uitvoerig over
alle veiligheidsmaatregelen op het schip en de huishoudelijke
regels waaronder het dringende verzoek toch vooral spaarzaam
te zijn met water.
Vervolgens gaf hij ons de keuze tussen het bezoeken van het
eiland Boa Vista, conform de planning, of dit eiland over te
slaan waardoor we later het carnaval konden mee maken in Mindelo
op het eiland Sao Vicente. Unaniem koos de groep voor het laatste.
Ook gaf Klaas informatie over de weersomstandigheden voor de
komende week.
Veel zon, een temperatuur rond 25 graden, een fiks windje en
een forse deining die later in de week nog zou toenemen. Een
weerstype dat past bij de Kaap Verdische eilanden.
Het anker werd gelicht en onder leiding van de kordate schippersdochter
Marielle werden de zeilen gehesen en koers gezet naar het eiland
Sao Nicolai. Het meehelpen met zeilen hijsen gebeurt op vrijwillige
basis en is een leuke bezigheid. Met een paar man of vrouw is
het zo gepiept en zijn de zeilen eenmaal gezet dan resteren
er uren van ontspanning. Overigens een beetje hulp is wel nodig
want met alleen bemanning is het een zware klus. Deze tocht
duurde tot in de avond. Bij aankomst liet de F.D. het anker
vallen bij het dorpje Preguica. De volgende ochtend zijn we
aan wal gegaan om het dorpje en de directe omgeving te bezoeken,
geen schokkende ervaring !
Na de lunch vertrokken we naar Tarrafal eveneens op het eiland
Sao Nicolai waar we voor anker gingen. De volgende ochtend werd
afgemeerd aan een kademuur omdat er nodig water geladen moest
worden. Dat water laden gebeurt met een kleine vrachtauto waarop
een 2000-liter tank staat. Snel gaat het niet, maar waarom zou
dat ? Relax, man ! Klaas regelde voor de gasten een eilandtoer
en voor de liefhebbers aanvullend een wandeltocht. De wandeltocht,
bergafwaarts, gaat van Monte Gardo via een goed begaanbaar pad
naar Ribeira Bravo. Een héél mooie tocht door
een begroeid landschap met links en rechts een enkel huisje
compleet met ezel, geiten en kippen en vriendelijke mensen.
Met een rustig tempo een wandeling van een kleine 2 uur. De
andere gasten , die niet voor de wandeling kozen, werden over
het eiland rond gereden. In Ribeiro Bravo troffen we elkaar
voor de lunch. Daarna nog wat rond gereden om rond 17.00 uur
terug te keren in Tarrafal waar de F.D. weer voor anker was
gegaan.
De volgende dag een pittige zeiltocht naar Sao Vincente. De
eerder aangekondigde sterkere wind en hogere deining werd volledig
bewaarheid ! Vooral de laatste uren ging het er hevig aan toe.
Tijdens deze zeildag zagen we een walvis die bovendien nog een
show weg gaf door trots zijn grote staartvin boven water te
tonen. Ook veel vliegende vissen, waarschijnlijk opgejaagd door
tonijnen, die tientallen meters boven water scheren. Ook dolfijnen
waren van de partij. Laat in de avond gingen we voor anker in
de beschermde baai van Mindelo. In de middag van de volgende
dag zou de carnavalsoptocht in Mindelo plaats vinden. Carnaval
in Mindelo, een combinatie van Afrikaanse en Portugees invloeden
en overgoten met Braziliaans temperament is één
groot volksfeest. Onze Kaap Verdische bemanningsleden, Sandra
onze kokkin, Bana (naam juist ?) onze duizendpoot aan boord
en Moet, een vrolijke en opgewekte jonge knul, die ondanks zijn
handicap, Moet was doofstom, maar communiceerde desondanks met
iedereen. Zij hadden bij familieleden geïnformeerd over
de carnavalsoptocht. Carnaval is hier vooral een feest voor
en van de mensen. Géén ellenlange stoet van praalwagens,
daar is geen geld voor, maar duizenden mensen die zich tooien
in zelf gemaakte kostuums (of bijna kostuums) van allerhande
materiaal. En muziek maken ze allemaal met en op alles wat voorhanden
is. Hoe meer foto’s je maakt hoe trotser ze zijn !
De volgende twee dagen bleven we in Mindelo. Er gingen 7 gasten
van boord en er kwamen weer 6 nieuwe gasten aan boord. Bijna
alle gasten die één week aan boord waren combineerden
hun reis met een hotelvakantie op één of meer
eilanden. Ook op dit eiland werd door de bemanning een eilandtoer
geregeld.
Het volgende eiland wat we bezochten was Sao Antao. Dit eiland
ligt op korte afstand van Sao Vincente. Met krap 2 uur zeilen
kwamen in Porto Novo aan. Snel werd een busje geregeld want
Sao Antao is een schitterend eiland met veel begroeiing , spitse
bergen en mooie kusten. Ook hier maakten we een lange en pittige
wandeling. Ook nu weer grotendeels bergafwaarts over smalle
en goed te wandelen paden. Deze tocht was nog mooier dan de
voorgaande wandeling op Sao Nicolai. Onderweg in een klein dorpje
gelunchd wat maar liefst 3,50 euro kostte !
Hierna werden we opgepikt door het busje en werd de eilandtoer
voortgezet. Voor mij hadden we nog wel een dag langer op Sao
Antao mogen blijven.
‘s Avonds konden we Porto Novo bezoeken maar iedereen hield
het, na de enerverende dag, wel voor gezien.
De volgende dag werd koers gezet naar Sao Nicolai. Wederom een
pittige en lange zeiltocht. Pas laat in de avond werd het anker
gedropt bij Tarrafal. Evenals bij het eerste bezoek aan Tarrafal
had schipper Klaas een muzikant aan boord uitgenodigd die voor
wat drinkgeld de gasten vermaakte. Deze amateur gitarist en
zanger was de lokale kapper en een zeer enthousiaste man. Zijn
vrolijke klanken en leuke liedjes sloegen enorm aan en een fikse
fooi was het resultaat. Misschien had hij die avond meer verdiend
dan met een maand knippen en scheren in Tarrafal. De volgende
dag werd weer een eilandtoer geregeld , nu in een andere richting.
Deze trip heb ik overgeslagen omdat ik daar eerder geweest was.
De volgende dag vertrokken naar Baia Gombeza aan de andere kant
van het eiland. Toch nog ruim 6 uur zeilen. Dit dorpje is nagenoeg
van de buitenwereld afgesloten, over land moeilijk bereikbaar.
Een arm dorp waar de tijd stil is blijven staan. In Nederland
had ik veel ballpoints en kleurpotloden gekocht omdat ik wist
dat kinderen daarom vroegen. Bedelen om geld komt nauwelijks
voor maar pennen e.d. zijn zeer welkom. Verbazend hoe gediplicineerd
de kinderen zijn.
Een groepje van 10 kids staan om je heen in afwachting wat er
uit je tas tevoorschijn komt. Géén gegris, géén
geruk aan pennen en géén onderlinge ruzies maar
rustig hun beurt afwachting om hun pen in ontvangst te nemen.
Met een welgemeend “obrigado” word je bedankt en natuurlijk
willen ze op de foto ! Dus als u naar de Kaap Verdische eilanden
gaat vergeet dan niet dit soort dingen mee te nemen, altijd
beter dan een zak snoepjes !
De volgende dag weer terug naar Palmeira op Sal wederom een
hele dag zeilen. De volgende ochtend verlieten de meeste gasten
het schip om hun verblijf voort te zetten in een hotel. Omdat
wij een nachtvlucht hadden bleven we tot na het avondeten aan
boord. Niemand van de 7 gasten had zin in een eilandtoer. Sal
is niet het meest aantrekkelijke eiland om te bezoeken behalve
voor surfers en strandliefhebbers. Na afscheid te hebben genomen
van Klaas en zijn bemanning werden we naar het vliegveld gebracht.
Met een vermoeiende nachtvlucht kwamen we vroeg in de middag
aan op Schiphol.
Houdt u van avontuur, van mooie diverse eilanden, mooi weer
en van zeiltochten dan moet u zeker een keer de Kaap Verdische
eilanden overwegen met de Flying Dutchman !!
Koos Los
Een zeiltocht door het brein en de geest
Tijdens een inspirerende tocht aan boord van de tweemast schoener
De Vliegende Hollander vertelde Robert Benninga over zijn visie
op de wijze waardoor je met minder moeite meer kan bereiken.
Robert Benninga is een van Europa's meest succesvolle autoriteiten
op het gebied van Leiderschap,ExecutiveCoaching, Performance
Improvement, Verander Management en Human Capital Development.
De deelnemers hebben vrijdag jl. aan den lijve ondervonden hoe
het is om naast een zeiltocht door het brein en de geest ook
daadwerkelijk te zeilen. We hebben bijna alle weertypen wel
gehad. Bij vertrek stond er hoegenaamd geen wind, maar later
op de dag moesten midden in een flinke bui alle hens aan dek
om tijdig overstag te gaan. Gelukkig was de S&R helikopter
in de buurt...
Al met al een geslaagde dag die volgens velen zeker de moeie
waard is om te herhalen.
Dat heeft ons zeker gesterkt de lat voor de komende keren nog
hoger te leggen en vol ambitie een prima aanbod aan BrainSailing
activiteiten te presenteren.
